Zbliża się czas zadumy i refleksji nad naszym życiem. Czas, w którym wspominamy tych, którzy odeszli i już nie wrócą. To czas, kiedy uświadamiamy sobie, że życie tak naprawdę jest tylko chwilą, która przemija w mgnieniu oka. To czas, kiedy nasi bliscy, po których zostało „puste miejsce przy stole”, przychodzą do nas w myślach, we wspomnieniach, w fotografiach. Czasem to są smutne wspomnienia, a czasem z łezką w oku wspominamy zabawne, wspólnie spędzone chwile. Bo tak jak pisał Carlos Ruiz Zafón, „Istniejemy, póki ktoś o nas pamięta.” Więc pamiętajmy o naszych bliskich, a będą zawsze trwać przy nas. Odwiedźmy Ich na grobach, zapalmy znicze, połóżmy kwiaty. Zapalanie zniczy symbolizuje pamięć oraz wieczne światło, a składane kwiaty wyrażają szacunek i miłość do zmarłych. Już nasi pogańscy przodkowie odprawiali obrzęd dziadów, czyli odwiedzanie grobów i przynoszenie jedzenia i napojów dla dusz zmarłych. Te obrzędy zostały połączone z chrześcijaństwem i jego wiarą w życie wieczne.

Chcę przypomnieć fragmenty znanego wiersza ks. Jana Twardowskiego, który mówi o tym, by zdążyć kogoś kochać, być z nim, bo potem będzie za późno na powiedzenie komuś, że był dla nas ważny:

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy (…)
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna (…)
kochamy wciąż za mało i stale za późno (…)

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą (…)
                                        ks. Jan Twardowski

Tekst artykułu: Bożena Kwiatkowska